Συνέντευξη, Γιώργος Χατζηγεωργίου (Νέα της Θράκης)


Ο υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος με την Κοινωνική Συμμαχία Γιώργος Χατζηγεωργίου απαντάει στις ερωτήσεις του thraki Νεα. 

Είστε ευρέως γνωστός από τους αγώνες σας κατά των χρυσωρυχείων. Τον αγώνα αυτόν τον δίνει η τοπική κοινωνία χρόνια. Ποια θα είναι η κατάληξη κατά την άποψή σας;
H απελευθέρωση της Θράκης από αυτό το έγκλημα διότι έχουμε ήδη επιλέξει το μέλλον και αυτό λέγεται Ζεόλιθος.

Ήταν ένα από τα βασικά κίνητρα να ασχοληθείτε με τις περιφερειακές εκλογές το θέμα των χρυσωρυχείων;
Οι αγώνες κατά της καταστροφής του τόπου δημιούργησαν το αρχικό πλαίσιο συνεργασίας με τους Δήμους αλλά και την Περιφέρεια της ΑΜΘ. Αλλά το κίνητρο είναι η εφαρμογή εποικοδομητικών λύσεων για τη Θράκη μας.

Γυρίζουμε το χρόνο μπροστά και είστε στο περιφερειακό συμβούλιο. Ποιο είναι το πρώτο θέμα που θα θέσετε;
Τα θέματα υπάρχουν ήδη. Αλλά αφού θέλετε το πρώτο, αυτό θα είναι : Απενεργοποίηση αποβλήτων Ελαιοτριβείων και την μετατροπή τους σε λίπασμα με τη βοήθεια του Ζεόλιθου.

Έχετε ζήσει και στις δύο μεγάλες πόλεις του Έβρου. Στην Αλεξανδρούπολη εγκατασταθήκατε πριν από λίγα χρόνια λόγω εργασίας. Τι ενώνει και τι χωρίζει Ορεστιάδα και Αλεξανδρούπολη;
Αυτό που ενώνει τη Νέα Ορεστιάδα και την Αλεξανδρούπολη είναι o σιδηρόδρομοs. H πρώτη είναι κοίτασμα ανθρωπιάς και η δεύτερη το λιμάνι της έτσι και οι δύο έχουν να παίξουν ένα στρατηγικό ρόλο στην Ανάπτυξη της Θράκης.

Το κεντρικό τμήμα του Έβρου υποφέρει λόγω κρίσης. Αν ρωτήσετε τους επαγγελματίες του Σουφλίου ψάχνουν με κιάλια τα τουριστικά λεωφορεία, κάτι που στο παρελθόν φυσικά δε συνέβαινε. Η εξωστρέφεια των επιχειρήσεων μέχρι που μπορεί να φτάσει και ποια πρέπει να είναι η βοήθεια της περιφέρειας;
Ο δρόμος του μεταξιού είναι από μόνος του παράδειγμα εξωστρέφειας. Αυτό που γίνεται αυτή τη στιγμή και μέσα από το Συμβούλιο Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας της Περιφέρειας με τη βοήθεια και του Προέδρου του κ. Πέτρου Σουκουλιά, είναι η αναγέννηση της δραστηριότητας του μεταξιού και η ανάδειξη της υψηλής ποιότητάς του, που το καθιστά ανταγωνιστικό σε διεθνές επίπεδο. Εδώ ο ζεόλιθος θα παίξει ένα σημαντικό ρόλο μιας και πρέπει να έχουμε νέες καλλιέργειες παραδοσιακής μουριάς για την τροφή του μεταξοσκώληκα.

Ζεόλιθος. Όταν ακούτε ότι ο Έβρος έχει περιουσία στο συρτάρι πώς αισθάνεστε;
Ο ζεόλιθος φέρνει την επανάσταση σε τομείς όπως η γεωργία αλλά και η κτηνοτροφία, μέσα από τον καθαρισμό των εδαφών με παράλληλη εξοικονόμηση νερού και λιπασμάτων δίνοντας αύξηση στην παραγωγή και βελτίωση της ποιότητας και της γεύσης του παραγόμενου προϊόντος.
Η χαρά λοιπόν είναι αυτή που δίνει δύναμη στο έργο !

Υπάρχουν πέντε λέξεις για να περιγράψετε τον Έβρο;
Ζεόλιθος
Σιδηρόδρομος
Λιμάνι
Καινοτομία
Ανάπτυξη
(Όλα αυτά, στο: http://anaptiksi-thrakis.blogspot.gr)

Βιογραφικό σημείωμα Γιώργου Χατζηγεωργίου
Γεννήθηκε στις 30/12/1975 στο Διδυμότειχο και μεγάλωσε στη Νέα Ορεστιάδα. Αποφοίτησε από την Πολυτεχνική σχολή της Βάρνας με ειδικότητα Μηχανικός Πληροφορικής και Υπολογιστών. Εργάστηκε σε διάφορους τομείς, όπως καθηγητής πληροφορικής σε πολλές βαθμίδες της εκπαίδευσης αλλά και ως εισηγητής, σε σεμινάρια πληροφορικής, σε N.Ορεστιάδα, Διδυμότειχο και Αλεξανδρούπολη. Από το 2000 έως και το 2006 στην εταιρία πληροφορικής PCSOFT στην πόλη της Νέας Ορεστιάδας ως Μηχανικός Πληροφορικής. Στον τομέα των τουριστικών επιχειρήσεων εργάστηκε σε διάφορα μέρη της Ευρώπης όπως Τσεχία, Γερμανία, Ουγγαρία, Βουλγαρία αλλά και στην Κωνσταντινούπολη. Από το 2007 έως και σήμερα εργάζεται στο Πανεπιστημιακό Γενικο Νοσοκομείο Αλεξανδρουπόλεως, στη Διεύθυνση Πληροφορικής στο τμήμα hardware και δικτύων. Είναι συνεργάτης του Dr. Νίκου Λυγερού σε θέματα ΑΟΖ, Ζεόλιθου και Καινοτομίας.

πηγή : http://www.thrakinea.gr/archives/76535

Επιτέλους ένας άνθρωπος!

Ν. Λυγερός

-Επιτέλους ένας άνθρωπος!
Το είχε πει με μία κραυγή απόγνωσης.
-Τι θέλετε, Κυρία μου.
-Θέλω να με βοηθήσετε… Τι άλλο;
-Σωστά, τι άλλο… Στην υπηρεσία σας, πείτε μου.
-Θέλω…
-Ναι…
-Τι θέλω κι εγώ δεν ξέρω… Θέλω να φύγω και να μείνω…
-Συγγνώμη;
-Το μικρό μπαούλο μου, παρακαλώ.
-Ναι, βέβαια.
Κι ενώ στην αρχή φαίνεται ασήκωτο, ο υπάλληλος ξαφνιάζεται από την ελαφρότητα του είναι του και κοιτάζει την Κυρία μ’ ένα περίεργο τρόπο.
-Σας ξάφνιασε κάτι;
-Το βάρος του, Κυρία μου.
-Είναι η ψυχή μου, Κύριε.
-Καταλαβαίνω.
Ανεβαίνουν στο τραίνο λίγο πριν τον Δάσκαλο και τον μαθητή που τους πρόλαβαν ίσα ίσα.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=14873&l=gr



Στο παραπέντε
Ν. Λυγερός


-Δάσκαλε, παραλίγο να χάσουμε το τραίνο.
-Αστειεύεσαι, μαθητή.
-Αν δεν ήταν η Κυρία να το καθυστερήσει, δεν θα το είχαμε προλάβει.
-Όμως ήταν η Κυρία.
-Ναι, όντως.
-Ας ψάξουμε καλύτερα τις θέσεις μας.
-Ζήτησα ένα παράθυρο.
-Σωστά έπραξες.
-Για να είμαστε από την ίδια πλευρά.
-Είναι προτιμότερο για το σκάκι.
-Και οι άνθρωποι, Δάσκαλε.
-Είναι κομμάτια του Χρόνου.
-Μα τους ακρωτηρίασε η κοινωνία…
-Ανήκουν όμως στην Ανθρωπότητα.
-Θα τους βοηθήσουμε λοιπόν.
-Μόνο έτσι υπάρχει έργο.
-Και το σκάκι;
-Είναι μία προετοιμασία…
-Για ποιο πράγμα;
-Για να μην θυσιάζουμε τους δικούς μας με άσκοπες κινήσεις.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=14874&l=gr


Όταν έφτασε το τραίνο

Ν. Λυγερός

Όταν έφτασε το τραίνο, όσο παράξενο κι αν φαινόταν, η λύπη έγινε χαρά. Το τραίνο αν και σήμαινε ένα μη επιλεγμένο ταξίδι παρέμεινε ένα μέσον απελευθέρωσης για την αρχή μιας άλλης ζωής που μπορεί να μην είχε πια σχέση με την προηγούμενη, αλλά αποτελούσε τη συνέχεια της και αυτό ήταν σίγουρα παρήγορο για όλα τα παιδιά, τις γυναίκες και τους άντρες που ήταν ικανοί να περπατήσουν σε αυτήν την Περιπατητική Σχολή, όπου δεν είχαν γραφτεί με τη θέλησή τους. Αυτό ήταν γραμμένο στο πεπρωμένο τους, αφού την ώρα του ύπνου άλλοι έγραφαν την ιστορία τους. Κι ήταν όλοι σ’ ένα θεατρικό έργο, όπου αυτοσχεδίαζαν το ρόλο τους, γιατί δεν είχαν διαβάσει το σενάριο και δεν ήξεραν τίποτα για τη σκηνοθεσία που είχαν προβλέψει οι διαπραγματεύσεις στις οποίες δεν συμμετείχαν, αφού κανείς δεν τους είχε καλέσει.



Κύριε, κύριε
Ν. Λυγερός


Ο κόσμος είχε αρχίσει ν’ ανεβαίνει στο τραίνο πάντα σιωπηλός. Και μόλις έβρισκαν τη θέση τους μέσα στο βαγόνι τους, κοίταζαν από το παράθυρο, το σταθμό. Λες και όλη τους η ιστορία είχε καρφωθεί πάνω στην πινακίδα που κατέγραφε με μαύρα γράμματα την Ορεστιάδα, όπως ήταν από παλιά. Έτσι το βλέμμα αντίκρισε και την κυρία με το παράξενο καπέλο. Στεκόταν ακίνητη, δίπλα από το μικρό της μπαούλο και φώναζε όσο πιο δυνατά γινόταν.
-Κύριε; Κύριε.
Κι εκείνη τη στιγμή σκέφτηκε την εκκλησία. Προσπαθούσε να βρει κάποιον από το τραίνο να τη βοηθήσει να κουβαλήσει το πολύτιμο φορτίο της. Δεν το είχε ζητήσει σε κανέναν άλλο επιβάτη. Ντρεπόταν. Και τώρα ανάμεσα στο σταθμό και στο τραίνο φώναζε για τη δικαιοσύνη. 
-Κύριε, κύριε. 
Τότε ο Δάσκαλος κι ο μαθητής που ήταν ακόμα στο σταθμό για τη μελέτη τους είδαν τον υπάλληλο με τη στολή του να έρχεται προς το μέρος της.

Κατεχόμενη Θράκη

Ν. Λυγερός

Δεν είχε ποτέ σκεφτεί την έκφραση που άκουσε από τον Δάσκαλο. Στο σκάκι βέβαια μπορούσε να δει ακόμα και πρακτικά την εννοιολογία της. Αλλά σ’ αυτό το σταθμό όλα είχαν μια άλλη γεύση. Ένιωθε πάνω του τη νοσταλγία του φωτός, γιατί έβλεπε πληγωμένη την πηγή ρωμιοσύνης. Κι επιτέλους συνειδητοποιούσε ότι το αλησμόνητο ήταν απλώς ένας ευφημισμός για το χαμένο. Με το βλέμμα του Δασκάλου άλλαζε και το νόημα του κόσμου. Λόγω του κέντρου, είχε χαθεί η πλευρά και τώρα ήταν η σειρά της γωνίας να υποστεί το κόστος της έλλειψης αρμοδιότητας. Στα πράγματά του είχε πάρει κι ένα αντίγραφο της Συνθήκης της Λωζάννης, για να συνεχίσει την εργασία που του είχε αναθέσει ο Δάσκαλος για να μην ζήσει μόνο την αποκάλυψη, αλλά και την ανακάλυψη της ιστορίας του ίδιου του λαού τους. Ασυνείδητα έπιασε την τσάντα του στο σημείο που την είχε βάλει. Ήθελε να κάνει και μερικές ερωτήσεις στο Δάσκαλο, για να επιβεβαιώσει τις πιο παράξενες ιδέες που είχε.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=14869&l=gr


Πάνω από τα σύννεφα
Ν. Λυγερός


Πάνω από τα σύννεφα συνέχιζε να πετάει η στρατηγική, για να δει τα χαρακτηριστικά της υπερδομής που χαρακτήριζε την περιοχή. Ήταν απίστευτο το γεγονός ότι σε αυτό το ύψος όλοι μπορούσαν να αντιληφθούν ότι η Θράκη δεν ήταν απλώς μια γωνία, αλλά κι ένα ολόκληρο λιμάνι ανοιχτό στον κόσμο. Δεν ήταν μόνο και μόνο η Αλεξανδρούπολη, αλλά ολόκληρη η Θράκη που άγγιζε δύο θάλασσες, τη μαύρη και τη λευκή, σαν δύο τετράγωνα πάνω στην άδεια σκακιέρα. Αν ο καθένας το έβλεπε θα καταλάβαινε δίχως περισσότερα λόγια γιατί ήταν στρατηγική αυτή η θέση, αφού το λιμάνι και οι θάλασσες ήταν διαχρονικά. Με αυτόν τον τρόπο αντίληψης θα έβλεπαν οι πατρογονικές εστίες ότι δεν ήταν παρά μυρμηγκοφωλιές για τις γεωπολιτικές αρχές και δίχως στρατηγική καμιά κίνηση αντίστασης δεν θα είχε αποτελέσματα. Γιατί ακόμα και η θυσία είχε νόημα στο σκάκι μόνο όταν άνηκε σ’ έναν στρατηγικό σχεδιασμό. Το θέμα ήταν ποιος ήταν ικανός να απομακρυνθεί τόσο πολύ από τους ανθρώπους για να τους βοηθήσει αποτελεσματικά.


Ν. Λυγερός: Μύδια, καβούρια και ζεόλιθος

Στον τομέα της καλλιέργειας των μυδιών και των καβουριών πρέπει να λυθούν πολλά προβλήματα που σχετίζονται, βέβαια, με το περιβάλλον και ειδικά της θάλασσας. Ένα από τα βασικά προβλήματα προέρχεται και από την αμμωνία που παράγουν τα ίδια τα μύδια και τα καβούρια. Γι’ αυτό το λόγο χρησιμοποιούμε διάφορα φίλτρα, για ν’ απολυμάνουμε το νερό της θάλασσας, την ώρα που τα διατηρούμε μέσα σε κλειστό χώρο για να καθαριστούν. Σε αυτό το πλαίσιο ο ζεόλιθος είναι πολύτιμος, αφού έχει τη δυνατότητα να απορροφήσει την αμμωνία και να επιτρέψει τη μείωση της θνησιμότητας. Επίσης καθώς δεσμεύει τα βαρέα μέταλλα, φιλτράρει και το νερό που μπορεί να έχει ιχνοστοιχεία π.χ. υδράργυρου, που είναι τοξικά. Έτσι, ο ζεόλιθος επιτρέπει να αντιμετωπίσει πρακτικά και αποτελεσματικά τα προβλήματα των φίλτρων. Αν, επίσης, ο ζεόλιθος βρίσκεται σε τσουβάλια υφάσματος δίπλα από τα μύδια, εκεί όπου παράγονται, είναι ικανός να δεσμεύσει τα στοιχεία που τα μολύνουν και αυτό γίνεται με μικρό κόστος, αφού ο ζεόλιθος δεν είναι ακριβός. Είναι καλό να γίνει γνωστή αυτή η τεχνική, αφού πολλοί δυσκολεύονται και οικονομικά και εργασιακά. Επίσης, όταν για λόγους περιβαλλοντολογικούς δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για το εμπόρευμά τους. Θα μπορούσαν, επιπλέον, να χρησιμοποιήσουν το ζεόλιθο και ως φίλτρο για τα φυτοφάρμακα που μπαίνουν στην θάλασσα λόγω της συμβατικής γεωργίας. Για να συνοψίσουμε τα δεδομένα, ο ζεόλιθος ως μοριακό φίλτρο μπορεί να βοηθήσει τους παραγωγούς, αλλά και την ποιότητα του εμπορεύματος. Και αυτό είναι σημαντικό, όταν η περιοχή επιτρέπει να θρέψει ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού. Είναι εύκολη η εφαρμογή και περιμένουμε τα πρώτα αποτελέσματα.

Προτεινόμενες αναρτήσεις



Ελληνικός Ζεόλιθος
Copyright © 2013 - 2014.